ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
غزلي از سعيد آرمات
آرمات را مي توان يكي از فعالان حوزه ي غزل در اواخر دهه شصت هرمزگان و
كشور دانست.او البته بيش از 15 سال ميشود كه از شكل غزل و كلاسيك دور شده
و به شعر آزاد رسيده است مدتي پيش نيز غزلي را كه در همين سالهاي نزديكتر
سروده بود شنيديم اما پيدا بود كه ديگر آن جان گذشته در غزلهاي پيشينش را
ندارد. او معتقد به ادامه غزل در دنياي معاصر نيست ، اما اعتقاد امروز وي
دليل نمي شود كه از آثار موزونش در سالهاي گذشته نيز چشم بپوشيم. آرمات
بيشتر با درونمايه هايي اجتماعي و معترضانه غزل مي سرود و شايد همين
اعتراضِ آشكار اجتماعيِ وي نيز او را به حوز ي اعتراض به ساختار فضاي فرم
گرا ي غزل كشاند تا از دل آن شاعري با گرايشهاي آثاري فرامدرن پديدار شود.او هم اکنون دبیر و کارشناسی ارشد ادبیات فارسی است. از آرمات تاکنون دو مجموعه شعر به چاپ رسیده است. که اولی ترکیبی از غزل و شعر آزاد است و دومی مجموعه ای از شعر آزاد. واین هم غزلی از کتاب اول آرمات( مُشتی پرنده و صدا برخاک).غزلي از سعيد آرمات
غروب بود و نگاهي كه سخت ويران بود
و طرح مبهم مردي كه زير باران بود
شيارها كه فرو مي نشست بر كتفش
تگرگ بود، شبيخون حجم دندان بود
غروب و جاده غروب و پياده اي كه فقط
ميان سفره ي او نانِ برف و توفان بود
غروب و جاده غروبي كه زرد مي باريد
و مرد بارقه اي از غرور انسان بود
....
صداي يخزده اش ارتعاش لبهايش
تمام شد و نگاهش به سمت پايان بود
تمام شد. همه ي روز نامه ها گفتند:
شب گذشته شب رحمت فراوان بود.
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم آذر 1388ساعت 18:58 توسط مهرسا
|